Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE - ARTWORKS

Cat my name is language
My Name is Language, 2018
Performance

De performance My Name is Language van Nicoline van Harskamp vindt plaats in een bureaucratisch ogende setting: een plek waar namen worden verzameld, gearchiveerd, opgedrongen, ingetrokken en aangepast. Er vindt een vertelsessie plaats tussen verschillende 'wachtende' mensen die zich onder de toeschouwers in de ruimte bevinden. Hun anekdotes zijn een synthese van verhalen die de kunstenares verzamelde via uitgebreid onderzoek en (groeps)interviews rond hoe het persoonsnamen vergaat in meertalige en migrerende contexten. De verhalen worden bij elkaar gebracht en gefictionaliseerd tot een script, dat de basis vormt van een immersieve performance. Daarin wordt duidelijk dat namen niet altijd aan hun eigenaars gebonden zijn. We leren dat namen en naamgevingstradities culturele grenzen kunnen overschrijden op manieren die bij meeste andere woorden niet mogelijk zijn, maar dat ze onderweg ook schade kunnen oplopen. Ze kunnen een eigen leven gaan leiden: verkeerd uitgesproken worden, verminkt en zelfs volledig vervangen door iets dat acceptabeler is voor de dominante cultuur. In de performance verschijnen namen in gesproken, geschreven en vertaalde vorm, en niemand spreekt dezelfde taal, noch dezelfde variëteit van één taal.