Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE - ARTWORKS

Cat 2452 001 c
Georg Brandes, 1925

Lovis Corinth (1858-1925) was een Duitse kunstenaar en schrijver. Zijn (latere) schilderijen zijn een soort synthese tussen impressionisme en expressionisme; het zijn portretten en landschappen met een grote zeggingskracht. In 1911, na een beroerte waarbij hij gedeeltelijk verlamd raakte aan zijn linkerzij, werd Corinths werk losser en expressionistischer. Van 1915 tot 1925 was hij, als invloedrijk schilder, president van de Berlin Secession. Tijdens de nazidictatuur veroordeelde het regime zijn werken en noemde ze 'ontaard'. In 1937 verwijderden de nazi's bijna 300 van zijn werken uit openbare collecties; zeven ervan werden getoond op de beruchte Entartete Kunst-tentoonstelling van 1937. Dit is een portret van zijn vriend, de Deense criticus Georg Brandes, die in Kopenhagen werd geboren in een niet-pratikerend joods gezin. Brandes hield echter niet van zijn portret en toen hij hoorde van Corinths dood, schreef hij in een brief aan zijn secretaris: “de straf voor zo'n ellendig portret van mij.”