Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE - ARTWORKS

Oui
Oui, 1978
Andere

Oui werd gemaakt in de periode dat de kunstenaar zich bewust werd van systematische discriminatie in de artistieke scene van Groot-Brittannië. Het werk ontstond naar aanleiding van de geplande tentoonstelling Un Certain Art Anglais: Selection d'Artistes Britanniques, 1970-1979,  georganiseerd in 1979 door de British Council in het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris. Hoewel ze beweerde nieuwe ontwikkelingen in de hedendaagse kunst van de jaren 1970 in Groot-Brittannië te tonen, presenteerde de tentoonstelling slechts het werk van witte kunstenaars. Araeens werk gaat in op de slogan van de tentoonstelling van de British Council: ‘Existe-t’il un art anglais?’, en beantwoordt de vraag dus affirmerend: 'OUI!'  In de tekst van Oui wordt de  slogan 'BLACKS OUT' herhaald. Het werk stelt het etnocentrisme van officiële representaties van de Engelse kunstscène van deze periode in vraag, en toont de onwil om de bijdragen van zwarte en Aziatische kunstenaars aan de ontwikkeling van moderne kunst te erkennen. In een open brief van Araeen en collega-kunstenaar David Medalla aan de British Council, stellen ze: “We zijn bezorgd omdat de British Council onvermurwbaar is in het persistent projecteren van het witte beeld van Groot-Brittannië in het buitenland, alsof er geen zwarte mensen in Groot-Brittannië zijn, of alsof ze geen deel uitmaken van de Britse realiteit, en alsof zwarte kunstenaars niets significants hebben gedaan op het gebied van kunst die een hedendaagse realiteit weerspiegelt.”