Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE - ARTWORKS

Stilinovic  an artist who cannot speak
An Artist Who Cannot Speak English is No Artist, 1992
Andere

Dit werk van Mladen Stilinović (1947-2016) is tegelijk een statement. An Artist Who Cannot Speak English Is No Artist is een bondige beschrijving van de voorwaarde waar kunstenaars aan moeten voldoen, namelijk werken onder de hegemonie van de Engelse taal. Het werk spreekt ons rechtstreeks aan in de taal die de geglobaliseerde kunstwereld gebruikt, waardoor we ons sterk bewust worden van de taalkundige dominantie van dat Engels. De woorden van het statement (in de titel) zijn op een banier genaaid. Ondanks de directheid heeft het werk echter een dubbelzinnige intentie: zijn de woorden een verzoek, een protest, een uiting van berusting? Stilinović, een kunstenaar die vanaf de jaren 1960 actief was in Kroatië, maakte deel uit van een actieve kunstscene die echter nog steeds gemarginaliseerd werd door de West-Europese scene. En sinds de hedendaagse kunst na 1989 een globaliseringsproces heeft doorgemaakt, heeft het Engels een wereldwijde uitwisseling tussen kunstenaars mogelijk gemaakt. Het statement van Stilinović, afgelegd tijdens deze vroege fase van internationalisering, stelt ons de vraag: zijn degenen die deze taal niet kunnen of willen gebruiken dan geen hedendaagse kunstenaars?