Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE - ARTWORKS

Van harskamp  pdgn
Andere

Nicoline van Harskamp is een kunstenares die onderzoeksprojecten heeft ontwikkeld rond de Engelse taal en de mogelijke toekomst van het Engels voor niet-moedertaalsprekers. Haar video PDGN verbeeldt een toekomst waarin de samenleving is uiteengevallen en natiestaten en bedrijven niet langer bestaan. Scènes die noch utopisch noch dystopisch zijn, tonen hoe menselijke overlevenden via zelfstudie wereldwijd een nieuwe verbindingstaal (of lingua franca) hebben geconstrueerd. Van Harskamp ontwikkelde het script voor PDGN op basis van het Engels dat daadwerkelijk werd gesproken door niet-moedertaalsprekers tijdens een reeks workshops die ze georganiseerde. De taal die ze gebruikt in PDGN en het verhaal dat verteld wordt, zijn deels geïnspireerd door feministische romans waarin systemen voor taaltransformatie worden geschetst, zoals Marge Piercy's Woman on the Edge of Time (1976) en Suzette Hadens Elgin's Native Tongue (1984). De taal van het script werd verder ontwikkeld door zich een waarschijnlijke taalevolutie op vlak van  syntaxis, lexicon en fonetiek uit te denken. Van Harskamp bedacht deze 'tekstveranderingsalgoritmen' met de hulp van academici in domeinen als creoolse studies, computationele taalkunde en taalverwerving, maar ook van esperantisten, amateur-taaluitvinders en de protagonisten van de film zelf, Ariane Barnes, Mouna Albakry en Paula So Man Siu. De resulterende taal, onlangs door literatuurprofessor Avishek Ganguly beschreven als 'not-quite-not-English' of 'niet-helemaal-niet-Engels', klinkt bekend in de oren, maar is in feite een artistieke constructie. Dankzij de Nederlandse ondertiteling heeft de kijker toegang tot de discussies van de vrouwen over de wederopbouw van hun wereld en hun taal.

CREDITS

Script, regie, montage en productie: Nicoline van Harskamp
Spelers: Ariane Barnes als Bato, Paula So Man Siu als Chingshi, Mouna Albakry als Sayyida
Camera en kleurcorrectie: Marius Iacob
Geluid en geluidsmix: Slobodan Bajic
Eerste regie-assistent: Bea de Visser
Producite op locatie: Ana Ballasteros (CAAC, Sevilla)
Kostuums en rekwisieten: Luisa Amanda Vargas
Setbouw: Kike Pozo
Fotografie: Javier Zuluaga Zilbermann
Camera-assistentie: Mattei Sopterean
Onderzoek: Lodovica Guarnieri
Figuratie: Lola Botello, Maribel Alarcon, Belen Cobos, Lara Lopez en Esperanza Macias
Locatie: Centro Andaluz de Arte Contemporáneo (CAAC), Sevilla; Parque Minero de Riotinto, Huelva
Co-productie: Basis Aktuele Kunst (BAK), Utrecht
Mogelijk gemaakt met een financiele bijdrage van: Mondriaanfonds en BAK, Utrecht
Met dank aan: Waterside Contemporary, Londen