Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – NON-ALIGNED MOVEMENT

Image 00011 scan: (c) M HKA, Published by Permanent Secretariat of AAPSO
Documents of the IXth Council of the Afro-Asian People's Solidarity Organisation, Tripoli-Libya, 9-11 November 1970, 1970
Andere , 13,5 x 19,6 x 1,2 cm

De Afro-Asian People's Solidarity Organisation (AAPSO) is een internationale organisatie die solidair is met de volkeren van Afrika en Azië, opkomt voor soevereiniteit (tegen racistisch en neokoloniaal beleid), en nationale culturen en economische onafhankelijkheid wil bevorderen. Ze werd opgericht tijdens een conferentie die van december 1957 tot januari 1958 in Caïro werd gehouden. De IX Council-sessie in Tripoli (Libië) was een van de grootste vergaderingen die de organisatie ooit hield, met 55 deelnemende Afro-Aziatische lidorganisaties en waarnemersdelegaties uit socialistische landen en andere bevriende internationale organisaties. De sessie was militant en men trok aan één zijl: het doel was de intensivering van de strijd van “het volk tegen het imperialisme.” Ze werd ingeleid door Abdel Salam Jalloud, vice-voorzitter van de Libische Revolutionaire Commandoraad. Op de slotzitting voerde Muammar Gaddafi (de voorzitter van de sessie) het woord, gevolgd door Yasser Arafat, de leider van de PLO, de Palestijnse Bevrijdingsbeweging.