Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – NON-ALIGNED MOVEMENT

Image000116 scan: (c) M HKA, Published by Caxton Press
Rewi Alley, "3 Conferences: Cairo, New Delhi, Bandung", 1961
Boek

Rewi Alley (1897 –1987) was een in Nieuw-Zeeland geboren schrijver en politiek activist, bekend om zijn bijdragen als opvoeder en internationalist in China. In tegenstelling tot de meeste 'vrienden' van de Communistische Partij van China had Alley weinig moeite om de wereld rond te reizen. Hij kon niet alleen zijn Nieuw-Zeelandse paspoort houden, maar kreeg tijdens de Britse New Year Honours van 1985 ook onderscheidingen voor zijn gemeenschapsdienst. Het boek is een kort en poëtisch verslag van zijn reizen naar Caïro,  vervolgens naar New Delhi, om er de World Peace Council Meeting van 1961 bij te wonen, en daarop naar Bandung, voor de Afro-Aziatische conferentie van april 1961 (niet te verwarren met de eerste Bandungconferentie van 1955). Naast informatie over de vergaderingen en scherpe observaties over de manier van leven in landen die net het kolonisatiejuk van zich af hadden geworpen, bevat het boek ook de toespraken die Alley namens het Nieuw-Zeelandse, Aziatische en Pacifische Liaison Committee for Peace hield,  evenals gedichten die geïnspireerd zijn op die gebeurtenissen.