Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – BANDUNG

Image00003 scan: (c) M HKA
Delegates assemble for Asian-African Conference at Bandung, 1955
Andere

Tekst op de achterkant van de persfoto luidt: "Bandung, Indonesië. Wie iemand als eerste van de bok zal laten dromen, is een van de vragen die in de lucht hangen als afgevaardigden verzamelen voor de Afro-Aziatische conferentie in Bandung, Indonesië. Het probleem lijkt niets te maken te hebben met deze bok die nonchalant aan een bloemenperkje knabbelt voor het met vlaggen getooide conferentiegebouw, waar de communistische en prowesterse afgevaardigden op 18 april in gesprek gaan.”