Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – SOVJETPROPAGANDA

Image000055 scan: (c) M HKA, Published by Novosti Press Agency Publishing House
First Time in Moscow, 1975
, 16 x 21 cm

First Time in Moscow, gepubliceerd in 1975, en vermoedelijk gericht op kinderen in heel Afrika, vertelt het verhaal van een fictieve Afrikaanse jongen, Dudu, die dankzij de wedstrijd 'Who knows the Soviet Union Better?' een gratis reis naar Moskou heeft gewonnen – gesponsord door persagentschap Novosti. Vergezeld van indrukwekkende foto's van zichten op Moscou, tekeningen en korte commentaren, volgen pagina's over de bijdrage van de Sovjet-Unie aan Afrika; de grootsheid van de historische en socialistische architectuur; de belangrijkste attracties van Moskou (boordevol toeristen); de rol van de Sovjettroepen in WOII en, heel respectvol, over de grondlegger van de Sovjetstaat, Vladimir Lenin. Het verhaal van deze jonge Afrikaan in Moskou eindigt met Dudu's bezoek aan zijn oudere broer, een student aan de Patrice Lumumba Friendship University. Met zijn betuttelende en geromantiseerde toon is het boek een treffend voorbeeld van het propagandamateriaal dat in de USSR werd geproduceerd tijdens de politiek van 'internationale vriendschap', die door Chroesjtsjov werd geïntroduceerd, en die in het daaropvolgende Brezjnev-tijdperk werd verdergezet.