Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – MODERNISTISCHE ARCHITECTUUR

Art 4 (c)scan: M HKA, Published by Les Editions de Minuit
La Charte D'Athènes, 1957
Boek , 21 x 21 cm
paper, ink

La Charte D'Athène (Handvest van Athene), zo genoemd omdat het vierde congres in 1933 plaatvond aan boord van het schip SS Patris, op weg van Marseille naar Athene, wordt beschouwd als het manifest van het CIAM. Het vormt de uitkomst van het vierde congres van de organisatie, dat gewijd was aan de principes van de functionele stad. Het handvest, geëdit door Le Corbusier, telt 95 punten over de planning en constructie van steden. Onderwerpen die aangekaart worden, zijn onder meer de verdeling van een bevolking over hoogbouwwoningen, de strikte functionele scheiding van stadszones, de scheiding van woongebieden en transportroutes, en het behoud van reeds bestaande historische gebouwen. Deze principes worden vaak besproken in relatie tot het 'hygiënistische' discours: bij de bespreking van bijvoorbeeld historische architectuur wordt benadrukt dat de cultus van het verleden geen voorrang mag hebben op de huidige woonomstandigheden, die een impact hebben op het welzijn en de morele gezondheid van individuen.