Wat bedoelen we met monocultuur? Wat motiveert identitaire of nationalistische monocultuurbewegingen die hun samenleving niet pluralistisch kunnen of willen beschouwen, niet alleen in de context van Europa maar ook wereldwijd? Kunnen we positieve of zelfs emancipatorische ambities van de monocultuur situeren? Kan een cultureel homogene maatschappij ook inclusief en transformeerbaar zijn? Wat bevindt er zich in de marge van de monocultuur, en wat wordt er niet getolereerd? Wat kan de positie van kunst zijn binnen de context van de monoculturele ideologie? Of hoe zou kunst er onder de monoculturele ideologie uit kunnen zien wanneer ze tot haar logische eindpunt wordt gevoerd? 

MONOCULTURE – CONGRESS FOR CULTURAL FREEDOM

Image000102 scan: (c) M HKA
Censorship: a Quarterly Report on Censorship of Ideas and the Arts (no. 1, Autumn 1964), 1964
Folder
paper, ink

De publicaties die het CCF verspreidde, waren vooral gericht op westerse intellectuelen. In tegenstelling tot ander soorten propagandamateriaal was het ook mooi ontworpen en spotte het met de totalitaire ideologie. Dit laatste geldt ook voor de inleiding tot de Extracts from the 'Soviet Philosophical Dictionary'. De brochure, waarschijnlijk gepubliceerd als supplement bij het Franse tijdschrift Preuves, bevat een Engelse vertaling van de dertien lachwekkende artikels uit de Soviet Philosophical Dictionary. De retoriek van het tijdschrift Censorship, dat in Londen werd gepubliceerd, is gelijkaardig. De eerste drie nummers brengen gevallen van tegen kunstwerken gerichte censuur – en preutse restricties – aan het licht in een groot aantal Europese landen, evenals in Australië, de VS en Japan. Hoewel de publicaties van het CFF een duidelijke anticommunistische inslag hadden, leidde de onthulling van CIA-financiering bij aanhangers van de organisatie tot teleurstelling. Velen verlieten het CFF dan ook.